1 juni, naar Weissenburg, 55 km.

Ons onderkomen, eigenlijk voor diocesane studenten

Bijschrift toevoegen

Bedrijfsvaardig!

De wasserscheidung Donau / Rhein zijde

Weissenburg, heel echt

En nog steeds is het droog als we vetrekken, een wonder terwijl half de Bundesrepubliek zucht onder water- en windoverlast. Volgens mij zitten we in het oog van een zeer grote depressie maar wat dan nog? Het slaapadres was voortreffelijk want we hebben gepit als marmotten en dat terwijl het onderkomen tamelijk Spartaans was. Een soort studentenonderkomen van het Diocees dat voor aanvullende opleidingen zorgt, met name bijspijkercursussen voor v.m. Oost Duitsers.
De route kronkelt met de Altmühl mee en we hebben regelmatig een aanzienlijke tegenwind.
Onderweg stadjes met allemaal middeleeuwse roemruchtigheden. De een nog belangrijker dan de ander. Dollnstein, Pappenheim, Treuchtlingen (Lunch met stookbare tegelkachel), dan verlaten we de schitterende Altmühl voorlopig en gaan met het spoor mee. In Graben worden we er aan herinnerd dat er nogal is gegraven, ja hoe kan het anders.  Gegraven aan de eerste poging om een waterverbinding te maken tussen Rhein en Donau maar dan al in de tijd van Karel de Grote, je moet toch maar lef hebben! Niet gelukt toen, maar toch.
Ietsjes verder "de waterscheiding", waar op 450 m hoogte het water aarzelt of het naar de Zwarte Zee zal stromen of naar de Noordzee. Mooi tot uitdrukking gebracht in een handpomp met een bak met 2 uitlaten in respectievelijke richtingen. Ik ervaar het als een mijlpaaltje, we gaan langzaam de goede kant op!
Intussen daveren de treinen ons voorbij tot aan Weissenburg met zijn mooie ommuring  waar we onderweg een kamer hebben besproken en het bleef maar droog, bofkonten!

31 mei, naar In Eichstätt, 58 km.

Koffie onderweg

Uit het oosten dringt de regen op

Degelijk werk

Plaaaatjes

Eindelijk komt het er van. Wat een zaligheid.

In Eichstätt houdt het spoortje echt op.

Lekker gepit in het landelijk gelegen Pension Zu die 3 Heiligen, alhoewel toch niet zo landelijk, namelijk vlak aan het Mainz-Donau-kanaal. Maar van scheepvaart geen last, slechts 1 serieuse boot gezien. Misschien toch geen belangrijk transportmiddel, of een ingeslapen economie.
Ook vandaag boffen we met het weer, een serieus regengebied raakt ons net niet al zijn de luchten af en toe best prachtig dreigend.
In het touristische Beilngries drinken we koffie maar van de stukken stadsmuur met torens krijgen we niets mee. Gek, maar het laat ons ook een beetje koud.
We rijden nu langs de sterk kronkelende Altmuhl, dus niet meer het gekanaliseerde stuk en dat zullen we weten. Effectief is het fietsen hier niet maar wel mooi. We schieten af en toe de bosrand in en gaan dus nogal op en neer, vermoeiend is dat.
Rond de lunch in Amsberg (Claus?) ook nog gebeld om een kamer verderop maar dat blijkt absurd prijzig en/of volgeboekt. Alle ouwetjes zitten op de fiets en dat merk je.
We gaan "er" gewoon heen en bezoeken de VVV waar ze ons prompt prima helpen aan een slaapadres dat eigenlijk bedoeld is voor studenten, vooral uit Oost-Europa die hier worden bijgespijkerd naar Duits peil.
Nog even lekker naar de kapper, na een maand hoor je echt slechter en vlucht het wild voor je uit.
Morgen gaan we beslissen of we hier nog een nachtje willen blijven of dat deze welvaartsstad nader bekeken moet worden. Dat hangt ook van het weer af want wellicht haalt het regengebied ons vannacht toch in...

30 mei, naar Griesstetten, 75 km.

De praatpalen geven fantasierijk informatie over prehistorische tijden, 

Het eerst kanaal dat inmiddels in onbruik is, veel te smal.

Het Ludwig-Donau-Main-kanaal, de eerste - wat smalle - versie

Vanavond geen warm eten maar Aufschnitt, Ook prima!

Avondluchten

In ons "Gästehaus" van vannacht kun je niet ontbijten maar geen nood, een paar honderd meter verder kan het prima, sterker nog, ernaast is ook een mogelijkheid om postpakketten te verzenden. 2,1 Kg inmiddels overtollige boekjes, folders en andere papierwaren naar onze buurtjes sturen, dát lucht op. Als je dan ook nog je bandjes oppompt valt het te verklaren dat we vandaag flink opschieten.
Onze route gaat de Donau op tot Kelheim, dan gaan we het  gekanaliseerde stukje van de Altmuhl volgen.
Nog leuke restanten van de eerste aanleg, het Ludwig-Donau-Main kanaal uit 1846 gezien.
Intussen is het een mooie tocht, er wordt vis gevangen (Eitel, soort brasem), de Nibelungen galmen hier na in een soort van praatpalen, maar dat is aan mij niet besteed, de luchten zijn dramatisch fraai, de bui in Kelheim ook .
In Dietfurt willen we eigelijk wel slapen maar het is al wat laat en volgeboekt. We worden verwezen naar Griesstetten (Dietfurt an der Altmühl) waar de Gasthof Meier "Zu den 3 (elenden) Heiligen" ons graag huisvesten zal. Dat lukt wonderwel, zelfs met een broodmaaltijd van een samenstelling waarvan wij slechts kunnen dromen.

29 mei, in Regensburg, 0 km's

Ze staan er nog, gelukkig...

Geen lolletje in de stadsgevangenis

Beangstigend echt

Tja, zo wordt het dan...

Opluchting vanochtend, de fietsen staan er nog! Alweer blijken er minder slechterikken dan je soms denkt.
Op zondag beiert het hier luidruchtig, een mooi gevoel geeft dat. Hier klínken de klokken, anders dan bijvoorbeeld bij de Spanjaarden, ze weten hier kennelijk hoe je goede klokken maakt.
Lekker lui zijn we, vandaag.
Het toppunt van activiteit is een paar mooie kerken zien en uitgebreid rondgeleid worden door het stadhuis waar ooit zelfs regelmatig de Reichstag werd gehouden. Ja, Regensburg stelde heel wat voor dankzij de handel. Overigens stortte die, net als in Passau, compleet in als gevolg van regulerende maatregelen van hogerhand.
In het stadhuis ook nog wat enge dingen gezien, zoals de authentieke folterkamer met inhoud. Ja, je moet wat als je zonder bekentenis niet mag veroordelen.
Als het beloofde onweer losbarst, zijn we net weer op onze kamer. Klein geluk dat best bevalt. Morgen verder en zien waar we landen.... 

28 mei, naar Regensburg, 65 km.

Met de dreiging van regen zou het zomaar een vervelende dag kunnen worden, maar niets is minder waar.
Rustig rijden in een zonnetje dat af en toe echt steekt, heerlijk toch?


Hoog ligt een kloostercomplex te pronken, de Donau kronkelt zich door het vlakke land. 

Bij de lunch valt mijn oog op buurman's bord met vlees en zuurwaren in gelei. Potdikkie wat lekker!

Wahalla, Duits groot-denken midden 1800..

Verderop het Wahalla, nooit geweten  dat het er zo uitziet. Mijn ding niet maar het hoort erbij, hier. Zie hier op internet voor meer ....

De aankomst is ons "pension" is ontluisterend. Geen beminnelijke juf of heerschap maar een betaalterminal met gebrekkige bedieningsmogelijkheden pruttelt na een kwartiertje prutsen en betalen zowaar 2 toegangspasjes bijeen. Wat een ontvangst! Voeg daarbij een veeltal gastarbeiders die her en der rondhangen en ieder zal begrijpen dat we ons achter de welgevormde oortjes krabben. Voor de fietsen heeft de verhuurder geen plek bedacht volgens hun e-mailtje, dus dat leidt tot improvisatie. We binden ze aan de balustrade op "onze" 1e verdieping en zullen wel zien of het schip strandt.

De terminal-ontvangst

Veel wordt overigens goedgemaakt als na een uurtje, we staan net te douchen, geklopt wordt. Het bleek een charmante juffrouw te zijn die informeert of alles wel naar wens is. Ze is 2 uur per dag daar, zo blijkt.

's Avonds hebben we afgesproken in Brauhaus am Schloss met het Hongaarse (in Duitsland woonachtige) stel dat we ook in de middag al troffen bij het eten en ons bekend voorkwam. Ze bleken afgelopen nacht in hetzelfde gasthof geslapen te hebben. Erg gezellig en leuk om met hen om gaan ook al omdat ze goed tegen het Duitse kultuurgoed aankijken

Zeer gezellig

Brauhaus am Schloss

.

27 mei, naar Pfelling, 75 km.

Bier, wat anders?

De Donau stroomt flink

Er is alle reden om vandaag weer wat meters te maken; het weer is goed, de weg lijkt simpel en we hebben er zin in.
Beetje lastig om Salzburg netje uit te komen. Veel verkeer, lawaai, niet optimale bewijzering, de track die niet deugt, maar natuurlijk vinden we de weg. Mij valt op dat "de Donauradweg" een rekbaar begrip is. De track die ik had gedownload geeft stukken provinciale weg maar ook diehard-stukken op de kruin van de dijk. De bordjes zijn goede hulpmiddelen om niet echt te verdwalen maar meer ook niet, de indicaties op paaltjes geven je het gevoel dat je je in het goede land bevindt; kortom een rommelig gedoe waarbij je blij bent dat je gps je ondersteunt bij het kiezen van je eigen weg. En dat terwijl het gaat om rijden langs de Donauradweg, hoe moeilijk kan het zijn?
Ons komen veel fietsers tegemoet, andersom amper. Dat kan nog wat worden naarmate meer en meer mensen vakantie blijken te besteden aan het populaire traject naar Passau. Enfin, we zien wel.
Hier is bier vaak  het leitmotiv terwijl de rivier maar doorgaat met een vaartje van zo'n 15 km/hr, de vlaktes rondom zijn mooi rustig en wijds, het toppunt van opwinding is een kudde schapen en een verkeersopstopping omdat in Hundldorf een wagen met hooi behoedzaam langs wegwerkzaamheden wil.
Dat het hier ook spannend kan worden bewijzen de betonnen muren en kolommen waarmee een waterstand van +5 m kan worden overleefd. Niet mooi maar af en toe zeer nodig!
Gewoon een lekkere fietsdag dus met verdiende rust in fietsvriendelijk gasthof Zum Donauufer.

Volgende kaartje: Passau-Regensburg

Met zo'n 150 km voor de wielen gaan we de Limesroute rijden. Ooit eerder gedaan richting Roemenië.
We zijn benieuwd hoe de rode lijn  stroomopwaarts, langs of bij de Donau, bevalt.

26 mei, verblijf te Passau, 0 km's

Van links maar rechts de Ilz, de Donau en de Inn. Ieder met zijn eigen kleur water

Bord voor thuis aan de voordeur

Vandaag ervaren we dat het hier Duitsland is en wel Bayern. En ook dat het Fronleichnam is (Sacramentsdag). Jaren geleden was dat ook thuis een vrije dag, net als hier nu. In hoeverre het feest ook kerkelijk wordt beleefd, durf ik niet in te schatten maar in de St. Stephan's Dom wordt een processie ingezet met veel entourage. Er komen allerhande gildes, broederschappen en elite voorbij, imponerend!
Het orgel overstemt heel de wereld, zowel binnen- als buitenwereld. Alle klokken luiden, de zwaarste lijkt me op een orgel, echt bijzonder. We moeten weer aan Ton Harterink denken; zou die ook watertanden van een orgel met 17.974 pijpen en 233 registers? Ik betwijfel of je er hoger van in de hemel komt maar al dit geweld past uitzonderlijk in de waanzinnig barokke Dom. Waar een stadsbrand in 1622 al niet toe heeft geleid! Uithuilen en opnieuw beginnen kan zo zijn positieve effecten hebben.
De ouwetjes, wij dus, gaan met een busje naar de vesting Oberhaus met een museum van stadsstreek.
Interessant om nu eindelijk een duidelijk te krijgen hoe Passau aan zijn dominantie kwam. Een knooppunt van transport en handel, niet meer en niet minder, zelf had men geen grondstoffen in te brengen. Zout, graan en Venedigware (luxe goederen uit Venetië) werden er omgeslagen. Interessant ook dat niet alleen de Inn en Donau als transportweg golden maar ook de Goldene Stiege, de route over land naar het noorden, Bömen om mee te beginnen.
Allemaal mooi en aardig tot vanaf 1540 de hertog ingreep en deze gang van zaken tot staatszaak maakte en de burgers er een aandeel in konden kopen. Weg macht en pracht voor de enkeling, ik proef een analogie met het huidige Europa.
Verder een mooi overzicht van het samenvloeien van links maar rechts van de Ilz, de Donau en de Inn. Ieder met zijn eigen kleur water.
Vandaag wordt er niet binnen gezeten, veel te mooi weer!